Iteracyjne, anonimowe zbieranie opinii ekspertów aż do osiągnięcia konsensusu lub stabilizacji ocen — bez wpływu dynamiki grupy.

Model sekwencji wzajemnie wykluczających się zdarzeń po inicjującym incydencie — jakościowo (scenariusze) lub ilościowo (prawdopodobieństwa).

Losowe próbkowanie rozkładów wejściowych w celu uzyskania rozkładu możliwych wyników ryzyka — zamiast pojedynczej wartości punktowej.

Mapa ciepła ryzyka: każdemu ryzyku przypisuje się parę konsekwencja × prawdopodobieństwo i umieszcza na macierzy z zasadami decyzyjnymi.